Հետաքրքիր բաներ են կատարվում մեր ռազմավարական ,դաշնակից, Ռուսաստանում: Որ Մոսկվայի քաղաքապետ Լուժկովը խայտառակ կերպար էր, տարիներ շարունակ ասում էր քաղաքական վտարանդի Բերեզովսկին: Սակայն, այդ մասին ռուս “առաջադեմները” հիշեցին միաժամանակ ու միահամուռ` այն բանից հետո, երբ իրենց նախագահ Մեդվեդեւը նրան հանեց գործից, իսկ սուպեր-նախագահ Պուտինն էլ` “Չէ” չասաց: Հիմա ռուսական եթերն ու մամուլը ողողված են Լուժկովի դեմ ռուս “հասարակության” պախարակումներով: Լավ է` դեռ առանձնանալու տեղ ունի մարդը, այլապես բառի բուն իմաստով կհոշոտեին իրենց սիրասուն նախկինին:
Երբ կոմունիստական ատավիզմ Լուկաշենկոն Ռուսաստանի հետ “Միասնական պետություն” էր հիմնում, նա հանդուրժելի էր ու լավը, հերն էլ անիծած, որ Բելոռուսում քաղբանտարկյալներ կային ու լրագրողներ էին հալածվում: Հիմա արդեն, երբ Ռուսաստանի բարձրագույն իշխանությունները մեկնարկի համազարկը տվեցին (Արեւմուտքի հետ, հավանաբար, գազային եւ ուկրաինական իշխանափոխության տարածաշրջանային պայմանավորվածությունների ձեռքբերման շնորհիվ), ռուսական ամբողջ էլիտան ու “աշխատանքային կոլեկտիվներն” անցան Լուկաշենկոյի հոշոտման գործին:
Խնդիրն ամենեւին այն չէ, որ Լուժկովը կամ Լուկաշենկոն վատն էին, հնամենի ու վտանգավոր, խնդիրն այն է, որ ռուսական մենթալության մեջ միայն մեկ դատարան գոյություն ունի` ինքնակալի կամքը, իսկ այդ կամքի կատարումը սրբազան է այդ երկրում: Այդպես հոշոտվել են ոչ միայն Լերմոնտովի կամ Եսենինի նման պայծառ օծյալները, այլեւ հոշոտման հրաման տվողներն այն պահից, երբ դադարել են հրաման տվող լինելուց: Մեր Թումանյանին եւ հարյուր հազարավորների հոշոտելու “սրբազան” հրաման տված ցարն իր ընտանիքի հետ հոշոտվեց, երբ փոխվեցին հրամանատարները: Այդ ժամանակ էլ “հասարակությունը” շան լափ էր թափում կայսրության ամենալուսավոր անհատների գլխին: Մեր Բակունցին ու տասնյակ միլիոնավորների հոշոտելու “սրբազան” հրաման տված Ստալինը հետմահու հոշոտվեց իր երեկվա կամակատար Խրուշչովի կողմից: Այդ ժամանակ եւս “սովետական ժողովուրդը” միահամուռ էր դատապարտում “սրիկաներին”, եւ անհամար էին տարբեր ազգերի նաիրիզարյանները: Իր մայր կոմունիստական կուսակցությանը ողջ գիտակցական կյանքում ծառայած, ապա դավաճանած Բորիս Ելցինին ու մնացյալին հիշելն իսկ ավելորդ է: Մեդվեդեւին ու Պուտինին դեռ հաջողվում է իրար հետ կեֆիր ըմպել…
Սա ոհմակի օրենքն է, որ այդպես էլ հարյուրամյակների մեջ չի փոխվում այդ կայսրությունում, որի ֆորպոստը կամ ծայրագավառն է “ազատ, ինքնիշխան, ժողովրդավարական, սոցիալական” երկիր Հայաստանը: Մենք, իհարկե, դրա համար մեղադրում ենք ԱՄՆ-ին ու Եվրոպային, թեեւ նրանց օկուպացիոն զորքերի միջով չես անցնում, երբ ուզում ես քո “ինքնիշխան” երկրի Զվարթնոց օդանավակայանից մեկնել, ասենք, Լոնդոն կամ Հալեպ: Սա շատ նման է Չարիքի կայսրությունում տարածված մի այլախոհական անեկդոտի, երբ Սպիտակ տան դիմաց ԱՄՆ նախագահին հայհոյող ցուցարարներին տեսնելով` կոմունիստներն ասում են, թե ԽՍՀՄ-ում էլ կա այդ ազատությունը` Կրեմլի առջեւ եւս կարելի է հայհոյել ԱՄՆ նախագահին:
Միշտ էլ ծայրագավառները կապկում են մետրոպոլիային. գաղութն այլ կերպ չի էլ կարող: Նույն Ռուսաստանն է այսօր Հայաստանը` գավառական կատարմամբ: Եթե հրամանը կա ոչնչացնել ոմանց, ապա կամակատար պնակալեզներն իրենց “ազատ” եթերում դոշաբի շիշը ցույց կտան որպես իրենց հոգեւոր հայր Մոլոտովի շիշ, արդարության ծարավիների հարյուր հազարանոց հուժկու հանրահավաքը` որպես հազար “չկայացած, աբիժնիկ, նարկոման” ամբոխի նվնվոց, Գյուլի հետ ոտուգլուխ քնողին սազական ֆեսը կպատկերեն ամենալուսավոր գլուխների վրա…
Այստեղ գավառացի ոհմակայիններն առանձնակի ոգեւորությամբ հոշոտում են հատկապես իրենց նախկին ոհմակակցին` քաղաքական, մշակութային, հասարակական ամբողջ դաշտում, առանց բացառության: Եթե մի Սբխեչի ուլի վրա այդքան բորենի էր հավաքվել, պատկերացնո՞ւմ եք, թե գիշատիչների ինչ խնջույք կլինի որեւէ պարարտ եզի կամ առյուծի պայտերը տնկելու դեպքում: Իսկ մարտի 1-ի արյան համը բորբոքել է վայրենիների նախաստեղծ բնազդը` պարարտ հող պատրաստելով գալիք խրախճանքների համար: Գավառում առավել անհագուրդ են լինում ու անհաշտ, գավառում ատում են գիրն ու գրականությունը, գավառում զոոֆիլները “հարցազրույց” են տալիս իրենց գեղերի “զանավեսկով” զուգարաններում, թեեւ նախագահականում ու ԱԺ-ում, Կառավարությունում… դրանք եվրավերանորոգված են… Եվ այդ ոհմակայինն ու այդ գավառականն այսօրվա Հայաստանի վերնախավն է` “արյունոտ հանդեսի թամադան”, ինչպես Տերյանը կասեր:
ՄԻՔԱՅԷԼ ՀԱՅՐԱՊԵՏԵԱՆ
Պահպանողական կուսակցության նախագահ
www.conservative.am
Երբ կոմունիստական ատավիզմ Լուկաշենկոն Ռուսաստանի հետ “Միասնական պետություն” էր հիմնում, նա հանդուրժելի էր ու լավը, հերն էլ անիծած, որ Բելոռուսում քաղբանտարկյալներ կային ու լրագրողներ էին հալածվում: Հիմա արդեն, երբ Ռուսաստանի բարձրագույն իշխանությունները մեկնարկի համազարկը տվեցին (Արեւմուտքի հետ, հավանաբար, գազային եւ ուկրաինական իշխանափոխության տարածաշրջանային պայմանավորվածությունների ձեռքբերման շնորհիվ), ռուսական ամբողջ էլիտան ու “աշխատանքային կոլեկտիվներն” անցան Լուկաշենկոյի հոշոտման գործին:
Խնդիրն ամենեւին այն չէ, որ Լուժկովը կամ Լուկաշենկոն վատն էին, հնամենի ու վտանգավոր, խնդիրն այն է, որ ռուսական մենթալության մեջ միայն մեկ դատարան գոյություն ունի` ինքնակալի կամքը, իսկ այդ կամքի կատարումը սրբազան է այդ երկրում: Այդպես հոշոտվել են ոչ միայն Լերմոնտովի կամ Եսենինի նման պայծառ օծյալները, այլեւ հոշոտման հրաման տվողներն այն պահից, երբ դադարել են հրաման տվող լինելուց: Մեր Թումանյանին եւ հարյուր հազարավորների հոշոտելու “սրբազան” հրաման տված ցարն իր ընտանիքի հետ հոշոտվեց, երբ փոխվեցին հրամանատարները: Այդ ժամանակ էլ “հասարակությունը” շան լափ էր թափում կայսրության ամենալուսավոր անհատների գլխին: Մեր Բակունցին ու տասնյակ միլիոնավորների հոշոտելու “սրբազան” հրաման տված Ստալինը հետմահու հոշոտվեց իր երեկվա կամակատար Խրուշչովի կողմից: Այդ ժամանակ եւս “սովետական ժողովուրդը” միահամուռ էր դատապարտում “սրիկաներին”, եւ անհամար էին տարբեր ազգերի նաիրիզարյանները: Իր մայր կոմունիստական կուսակցությանը ողջ գիտակցական կյանքում ծառայած, ապա դավաճանած Բորիս Ելցինին ու մնացյալին հիշելն իսկ ավելորդ է: Մեդվեդեւին ու Պուտինին դեռ հաջողվում է իրար հետ կեֆիր ըմպել…
Սա ոհմակի օրենքն է, որ այդպես էլ հարյուրամյակների մեջ չի փոխվում այդ կայսրությունում, որի ֆորպոստը կամ ծայրագավառն է “ազատ, ինքնիշխան, ժողովրդավարական, սոցիալական” երկիր Հայաստանը: Մենք, իհարկե, դրա համար մեղադրում ենք ԱՄՆ-ին ու Եվրոպային, թեեւ նրանց օկուպացիոն զորքերի միջով չես անցնում, երբ ուզում ես քո “ինքնիշխան” երկրի Զվարթնոց օդանավակայանից մեկնել, ասենք, Լոնդոն կամ Հալեպ: Սա շատ նման է Չարիքի կայսրությունում տարածված մի այլախոհական անեկդոտի, երբ Սպիտակ տան դիմաց ԱՄՆ նախագահին հայհոյող ցուցարարներին տեսնելով` կոմունիստներն ասում են, թե ԽՍՀՄ-ում էլ կա այդ ազատությունը` Կրեմլի առջեւ եւս կարելի է հայհոյել ԱՄՆ նախագահին:
Միշտ էլ ծայրագավառները կապկում են մետրոպոլիային. գաղութն այլ կերպ չի էլ կարող: Նույն Ռուսաստանն է այսօր Հայաստանը` գավառական կատարմամբ: Եթե հրամանը կա ոչնչացնել ոմանց, ապա կամակատար պնակալեզներն իրենց “ազատ” եթերում դոշաբի շիշը ցույց կտան որպես իրենց հոգեւոր հայր Մոլոտովի շիշ, արդարության ծարավիների հարյուր հազարանոց հուժկու հանրահավաքը` որպես հազար “չկայացած, աբիժնիկ, նարկոման” ամբոխի նվնվոց, Գյուլի հետ ոտուգլուխ քնողին սազական ֆեսը կպատկերեն ամենալուսավոր գլուխների վրա…
Այստեղ գավառացի ոհմակայիններն առանձնակի ոգեւորությամբ հոշոտում են հատկապես իրենց նախկին ոհմակակցին` քաղաքական, մշակութային, հասարակական ամբողջ դաշտում, առանց բացառության: Եթե մի Սբխեչի ուլի վրա այդքան բորենի էր հավաքվել, պատկերացնո՞ւմ եք, թե գիշատիչների ինչ խնջույք կլինի որեւէ պարարտ եզի կամ առյուծի պայտերը տնկելու դեպքում: Իսկ մարտի 1-ի արյան համը բորբոքել է վայրենիների նախաստեղծ բնազդը` պարարտ հող պատրաստելով գալիք խրախճանքների համար: Գավառում առավել անհագուրդ են լինում ու անհաշտ, գավառում ատում են գիրն ու գրականությունը, գավառում զոոֆիլները “հարցազրույց” են տալիս իրենց գեղերի “զանավեսկով” զուգարաններում, թեեւ նախագահականում ու ԱԺ-ում, Կառավարությունում… դրանք եվրավերանորոգված են… Եվ այդ ոհմակայինն ու այդ գավառականն այսօրվա Հայաստանի վերնախավն է` “արյունոտ հանդեսի թամադան”, ինչպես Տերյանը կասեր:
ՄԻՔԱՅԷԼ ՀԱՅՐԱՊԵՏԵԱՆ
Պահպանողական կուսակցության նախագահ
www.conservative.am
Tehran Time
Yerevan Time
No comments:
Post a Comment